
De kleiachtige sculptuur met familiethema verbeeldt de warmte van een thuis in de loop der tijd.
Bij toeval stuitte ik op deze groep sculpturen die familieliefde uitbeelden, met een kleiachtige textuur. Meteen werd ik diep geraakt. De oorspronkelijk verfijnde huisdecoraties waren veranderd in een eenvoudig, kleiachtig beeldje. De bruinachtige klei, die eerst zo elegant was, verloor zijn decoratieve pracht, maar maakte de kern van familieliefde des te puurder en ontroerender.
Elke scène in het beeldhouwwerk verbeeldt de meest alledaagse en gelukkige momenten in het leven: de tederheid van een moeder die haar baby vasthoudt, de stabiliteit van een gezin dat zij aan zij staat, de vreugde van het optillen van een kind, het gezelschap van een wandeling met een klein meisje aan de hand... De ruwe textuur van de klei is zeer vergelijkbaar met die onvolmaakte maar warme momenten in het leven. Zonder opzettelijk te hebben gebeeldhouwd, heeft het de band tussen familieleden perfect weergegeven.
Deze bevroren momenten zijn geen grootse gebeurtenissen, maar de dagelijkse routines die we ons hele leven proberen te bewaren. Een gewoon stuk klei, wanneer het de vorm van een huis aanneemt, wordt het meest waardevolle kunstwerk. Het blijkt dat de beste sculpturen niet die zijn met de meest verfijnde technieken, maar die welke de liefde en kameraadschap kunnen vastleggen die verborgen liggen in de drukte van het leven.
Laat een bericht achter
Scannen naar WhatsApp :